ศึกแห่งความเชื่อ

ศาสนา ความเชื่อ  ศรัทธา ความสามัคคี  สิ่งเหล่านี้ประเทศไทยกำลังสูญเสียมันไป  เริ่มหายากขึ้นทุกที  นอกจากความขัดแย้งทางการเมืองที่รุนแรงแล้ว ขณะนี้ความขัดแยัง ความเสื่อมทางศาสนามากขึ้นเรื่อยๆ (จากเดิมที่มีความขัดแย้งอยู่แล้ว) ตอนนี้เริ่มมีศึกพระขึ้นมาแล้ว น่าจะเป็นพระเสื้อเหลืองและพระเสื้อแดง นัดดวลไมค์กัน  แต่ภิกษุเหล่านั้นคงลืมไปว่าเค้าเหล่านั้นเป็นสาวกของตถาคต  ความจริงแล้วความขัดแย้งก็มีตั้งแต่สมัยพุทธกาลแล้วล่ะ แต่สมัยนั้นพุทธองค์จะเป็นผู้บรรญัตติ เป็นผู้ตัดสินความต่างๆจึงไม่มีคนค้าน  แต่มากาลสมัย  ทุกคนล้วนแต่เก่งๆทั้งนั้น รวยๆกันทั้งนั้น ยิ่งตอนนี้คฤหัสมาปกครองสงฆ์ด้วย(พศ) ทำให้องค์กรด้านศาสนาหมดความศรัทธาลงเรื่อยๆ  ภิกษุผู้เข้าถึงคำสอนของตถาคตก็ อยู่ป่าอยู่เขา ไม่ออกมายุ่งกับโลกภายนอก ปล่อยให้พวกเดียรถีย์ สอนแต่คำสอนผิดๆ  พระที่ดีก็ไม่มีกำลังที่จะต่อสู้กับสิ่งเลวๆ ศาสนิกชนก็อ่อนแอ  มัวเมากับกิเลศ

ความดีเจ้าอยู่หนใด

เมื่ือตอนเรียนจบมาใหม่ๆ คุณย่าได้ลงทุนเปิดร้านเน็ตให้ผมดูแล เพื่ือหารายได้เป็นของตนเองจะได้ไม่ต้องไปเป็นลูกจ้างใคร แต่ด้วยที่เราเป็นวัยรุ่นไม่เข้าใจความคิดของผู้ใหญ่  ผมเลยเอาเกมส์มาลง ให้เด็กๆเล่นกัน พอย่ารู้เรื่องย่าก็เรียกไปอบรมแล้วก็ปิดกิจการเลย  ย่าบอกว่าสิ่งที่ย่าทำให้นั้นไม่ได้ให้เราไปมอมเมาเด็กแต่เพื่อให้หาความรู้ ในเมื่อทำผิดวัตถุประสงค์ที่ย่าตั้งไว้ย่าจึงปิด ด้วยความคิดอันน้อยนิดของผม ผมคิดว่า ถึงเราไม่เปิดเกมส์ให้เด็กเล่น เด็กก็ไปเล่นร้านอื่นอยู่ีดี  เราทำงานมาหากินไม่จำเป็นต้องนึกถึงเรื่องจริยธรรม ความดีอะไรมากมาย แค่ทำแล้วไม่ผิดกฎหมายก็เพียงพอแล้ว  แต่คุึณย่าสอนว่า ถึงไม่ผิดกฎหมายแต่ ก็ผิดจริยธรรมที่เราไปมีส่วนในการทำให้เด็กเสียผู้เสียคนได้  เราไ่ม่ได้ไ่ม่มีกินขนาดที่ต้องไปหากินกับเด็ก เอาเงินของเด็ก จากนั้นผมก็ปิดร้านไปเลยด้วยความไม่เข้า้ใจ

                        จนวันนี้เพิ่งเข้าใจในสิ่งที่ย่าพร่ำสอน คนเราไม่ควรทำในสิ่งที่ไม่ดีเหล่านั้น ควรประกอบอาชีพที่ดี ไม่ผิดกฎหมายไม่ผิดศีลธรรม แม้จะได้เงินน้อยก็ดีกว่ารวยบนความชั่วๆ